مجموعه عکس مستند «سبوهای زمینی»، نخستین نمایشگاه انفرادی حسن گائینی در سال ۱۳۸۹، روایتی عمیق و سیاه‌وسفید از زیست و انزوای انسانی در آسایشگاه‌های بیماران روانی است که بازخوانی آن در قالب یک نمایشگاه مجازی، نیازمند تمهیدات دقیق کیوریتوریال و بازتعریف تجربه دیداری مخاطب است. انتقال این مجموعه—شامل چهل اثر در ابعاد بزرگ‌مقیاس—از فضای فیزیکی نگارستان اشراق به بستر آنلاین، صرفاً یک آرشیوسازی دیجیتال نیست؛ بلکه طراحی بستری برای تنظیم ریتم مشاهده، حفظ فاصله‌گذاری دیداری و کنترل توالی روایی این اسناد تصویری است. در این گذار، چالش بنیادین، حفظ خوانایی آثار و وزن روان‌شناختی آن‌ها در مقیاس دیجیتال، و همچنین جلوگیری از ازدحام تصویری بود تا تمرکز مخاطب بر سوژه‌های حساس این مجموعه مخدوش نگردد. سازمان‌دهی منطق چیدمان دیجیتال و بازچینش رابطه میان این آثار با فضای پیرامونشان، به مخاطب آنلاین امکان می‌دهد تا بدون از دست دادن انسجام مفهومی نمایشگاه فیزیکی، درنگی ساختاریافته بر سوژه‌ها داشته باشد. این بستر روایی، تلاش برای شبیه‌سازی حضور در فضایی است که در آن زبان بصری عکاسی مستند با منطق دسترسی دیجیتال پیوند می‌خورد. تصاویری که در این صفحه ارائه شده‌اند، تنها برشی از یک پیکربندی نمایشگاهی و کیوریتوریال گسترده‌تر هستند که با هدف بازآفرینی و ماندگاری تجربه مواجهه با این آثار در یک محیط تعاملی توسعه یافته است.
نمایشگاه مجازی عکس سبوهای زمینی
